Hoge Raad 8 mei 2020
Verzekerde, van beroep dierenarts, vordert uitkering krachtens een arbeidsongeschiktheidsverzekering. Hij heeft pijn- en gewrichtsklachten aan (onder meer) heupen, schouders en armen. Aanvankelijk heeft de verzekeraar uitkeringen gedaan. Na orthopedisch onderzoek zijn deze gestaakt, omdat verzekerde niet voldeed aan de eisen van het begrip ‘arbeidsongeschiktheid’ in de polisvoorwaarden. Verzekerde nam daarmee geen genoegen en dagvaardde de verzekeraar. De rechtbank wees de vorderingen toe; het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en wees de vorderingen af. Het hof overweegt daartoe dat uit de tekst van de polisvoorwaarden helder volgt dat voor een beroep op de verzekering noodzakelijk is dat sprake is van medisch objectiveerbare stoornissen die in relatie staan tot ziekte. Daarvoor is voldoende, maar ook noodzakelijk dat sprake is van een herkenbaar en benoembaar ziektebeeld. Dat verzekerde klachten ervaart en dat dat door de beoordelende artsen reëel wordt geacht zonder dat zij de klachten op hun vakgebied kunnen verklaren, is niet voldoende. In dat geval ontbreekt immers het verband met een ziekte(beeld). En dus is geen sprake van medisch objectiveerbare stoornissen in relatie tot ziekte, aldus nog steeds het hof. De Hoge Raad deelt dat oordeel. Hoewel het cassatiemiddel er terecht over klaagt dat het hof niet is ingegaan op het betoog van verzekerde dat het beroep van verzekeraar op de polisvoorwaarden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is, kan ook dat bij gebrek aan belang niet tot cassatie leiden.
